Kommentarer: 1    Postet: 19.06.2009   Klokken: 10:03   Kategori: Blogg
 

Jeg vil egentlig anbefale å klippe ut teksten, og heller lime den inn i et word-dokument eller noe sånt. Det er ganske vanskelig å lese den rett av skjermen...



Med fanden hakk i hel

 

«Ada? ... Aaaa-daaah?»

Ada sitt med hovudet i hendene når stemmen skjærer gjennom stillstanden. Ho løfter blikket og skuler på døra. Ikkje tale om at ho skal opne han. Det er hennar rom, og ho vil ikkje. Mora kan ropa så mykje ho vil. Ada kommer ikkje til å opne den døra. Ikkje nå, ikkje etterpå, ikkje nokon sinne. Ho skal berre sitte her med hovudet i hendene, med døra lukka resten av sitt liv.
«Verden er eit stort, sort hol,» mumlar ho, og sett seg med knea oppunder haka. Stillstanden har forsvunne. Ada lengtar etter han.
«Kva sa du? Ada, kjære? Snakk høgare, vennen! Kva sa du for noko..?»
«Gå vekk!,» brølar Ada. Ho brølar lenge, og så høgt ho berre kan. Da høyrer ho noko som liknar et hikst eller eit hulk utanfor, før stillstanden kjem smygande tilbake. Ada følar for å smile triumferande, men noko prikkar ho i beinet. Ho skjær ein grimase og gjer frå seg eit sukk. Beinet hennar har sovna. Magen vrir seg framleis i ubehag, og hovudet dunkar verre enn ein høgtalar på russefest. Ho bannar, sukkar, og reiser seg opp for å finna ein Ibux i skuffen.

Dei ligg gjømt bakarst i skrivebordsskuffen, under dei gamle fotballkorta frå

andre klasse. Faren hennar er ein stor motstandar av smertestillande, og kvar gong ho har menskrampar får ho urtete, blomstermedisin og ein leksjon om korleis folk i gamle dagar klarte seg fint utan moderne jålerier som Paracet og Ibux. Ada smilar hånleg ved tanken på Ibuxforbodet til faren, finner fram eit par tablettar og tvinger seg sjølv til å svelgje. Det er ikkje så mange igjen no. Ho har hatt eit stort forbruk av Ibux dei siste vekene, og ekstra mykje har forsvunne berre dei siste to dagane. Ho undrar på korleis ho skal få tak i meir. Ho orkar ikkje tanken på å gå ut døra. Avskyr tanken på å gå ut til dei andre i familien. Følar seg direkte uvel av tanken på å forlate huset for å gå noko sted som helst. Ho vil ikkje ut. Ho vil vere i fred med stillstanden og Ibuxpillene og musikken hennar.

Ada ser seg rundt. Det er midt på dagen, men rommet hennar er mørkt som

natta. Gardinene har ho trekt for, og den kraftige taklampa er for lengst skrudd av og erstatta med levande lys i ei lysestake på skrivebordet. Det ligg haugar med klede på golvet, og ein stabel bøker har okkupert heile senga, unntatt eit lite hjørne der Ada vanlegvis pleier å sitje. Ho traskar bort til vindauget. Ho kastar eit blikk på spegelen på veggen og ser seg sjølv i det dansande lyset frå lysestaken. Det mørkebrune, flokete håret heng livløyst ned langs skuldra. Auga er raude og slitne, og tre dagar gammal mascara er klint utover andletet. Ho kjenner seg ikkje igjen, det er som å sjå eit anna menneske. Sakte trekkjer ho seg tilbake, stoppar ved skrivebordet. Det er seks pillar igjen. Ho tar fire. Så ryggar ho tvers over rommet og kollapsar ned på senga. Med ein kraftanstrengjande strekk ho seg over til radioen og skrur den på. Ho orkar ikkje meir av stilldommen no.

Med ein gong fylles lufta av dansande tonar og melodiar. Det er ein av favorittlåtane hennar, og på refrenget lukkar ho auga og kviskrar orda saman med vokalisten.

 

Også nå springer me med fanden hakk i hel

Og holder på å le oss i hjel

Gjennom parken og over ei eng

Og duene de letter en og en

Og alt som de har sagt ikkje var lov

Det gjorde me mens alle låg og sov

Me kommer aldri til å få som fortjent

For de tar oss aldri igjen

 

Ho lukkar brått opp auga igjen. Noko rundt ho har endra seg. Det har blitt lysare, og det knirkar i golvet. Ein lysstripe delar rommet i to, og midt i den står ein mørk skikkelse. Ada stirrar skremt opp på, og trekker dyna heilt opp til haka. Skikkelsen kryssar rommet, skrur av radioen og sett seg på sengekanten, rett ovanfor Ada. Lyset frå døropninga skinner på eit kjent andlet, og Ada er ikkje så skremt lenger. Det er ei jente med langt, glinsande gullhår og store, blå augar. Det er vanskeleg å hugse namnet hennar, men ho trur det er noe på K.. Eller S.. Ada myser opp på jenta og prøver å tenke.

«Ada, det er meg! - Kristin! Hugsar du meg ikkje..?»

Ah, så det var Kristin ho heitte. Ho visste det var noko som starta på K. Kristin, ja.. Namnet er roande. Ada smiler forsiktig, og senker dyna ned til knea, men ho slipp ikkje taket. Dyna er trygg.
«Herregud, Ada.. Kva har skjedd med deg?»
Kristin granskar kroppen hennar. Lar blikket kvile nokon ekstra sekundar på det maskaramåla andletet. Så bøyer ho seg fram og stryk Ada på hovudet. Det er ein merkeleg kjensle, men Ada føler seg trygg. Kristin lukter av honning og bringebær, litt som det lukter på stranda om sommaren. Ho smiler. Kristin stryk ho på hovudet. Ingen av dei seier noko som helst. Men Ada tenkar på sommaren. På bading og sol og strand. På honning og bringebær. Ho kjenner seg litt svimmel. Prøver å hugse kor mange tablettar ho har tatt i dag, men det er vanskeleg å konsentrere seg om noko som helst. Det er raude og blå prikkar framfor auga, og verden vil ikkje stå stille. Ada kjenner handa som stryk ho på hovudet bevege seg vekk, og ned til handleddet hennar. Kristin rykkjer plutseleg til.
«Ada?! Hva i alle...? Neimen, Ada da!»
Kristin høyres fortvila ut. Ada kastar eit blikk ned på sitt eige handledd. Det er fullt av store, raude strekar. Merkeleg. Ho kan ikkje hugse å ha sett dei før. Ho ser opp på Kristin. Dei store, blå auga hennar glinsar forskrekka mot strekane, så flytter dei blikket over på Ada. Dei ser redde ut. Ada får brått ein merkeleg kjensle langt nedi magen. Den boblar og brusar og vil ut. Den minner om noko ho har opplevd før, men ho kan ikkje hugse kva. Prikkane svevar framleis framfor auga. Kristin hulkar og tar eit godt tak rundt halsen hennar. Den varme, honningduftande kroppen ristar forsiktig, og ho hulkar stille. Den boblande kjensla i magen til Ada vil ikkje gå sin veg. Den er på veg opp. Opp og ut. Ada kjemper mot, men ho er heilt tom for krefter. Hjelpelaus slipp ho tak og lar det brusande mageinnhaldet bre seg utover. Men det er ikkje gårsdagens knekkebrød som pressar seg fram. Ein klinkande klar latter fyller raskt alle krikar og kroker i rommet. Den startar forsiktig, men veks fort til ein høg hiksting. Ada høyrer overraska på seg sjølv, og skjønner at ho ikkje lenger har kontroll. Hovudet dunkar som aldri før, det skjelver i heile kroppen og prikkane framfor auga er nå store som fotballar. Og frå botnen av magen boblar det fram ein uendelig lattersalve.

Ada lukker auga og gjer det einaste ho kan gjera. Ho ler. Ho ler til det gjer vondt

i magen, men klarer framleis ikkje å slutte. Inne i hovudet dansar orda frå sangen.

 

Og nå springer me med fanden hakk i hel

Og holder på å le oss i hjel...

 

    Kommentarer: 1    Postet: 19.06.2009   Klokken: 10:03   Kategori: Blogg
Eilin Katarina   Postet: 19.06.2009  kl:16:54
hehe, det finnes ikkje patebutikker (med bra musikk iallefall) i nærheten, og jeg fikk nettop visakortet, så har ikke kunne handlet på nett. ;)


Designet er laget av Silje Lien.
  • Profilbilde 19, Bergen
    Jeg er snart 20, bor i Bergen - men kommer fra Moss, liker rødvin og musikk og film og katter og han fyren som bor med meg. Jeg går VG2 kjemiprosess og blir lærling i Statoil til høsten.

  • Bloglovin Facebook Twitter YouTube
hits