Kommentarer: 1    Postet: 19.06.2009   Klokken: 10:03   Kategori: Blogg

Jeg vil egentlig anbefale klippe ut teksten, og heller lime den inn i et word-dokument eller noe snt. Det er ganske vanskelig lese den rett av skjermen...



Med fanden hakk i hel

 

Ada? ... Aaaa-daaah?

Ada sitt med hovudet i hendene nr stemmen skjrer gjennom stillstanden. Ho lfter blikket og skuler p dra. Ikkje tale om at ho skal opne han. Det er hennar rom, og ho vil ikkje. Mora kan ropa s mykje ho vil. Ada kommer ikkje til opne den dra. Ikkje n, ikkje etterp, ikkje nokon sinne. Ho skal berre sitte her med hovudet i hendene, med dra lukka resten av sitt liv.
Verden er eit stort, sort hol, mumlar ho, og sett seg med knea oppunder haka. Stillstanden har forsvunne. Ada lengtar etter han.
Kva sa du? Ada, kjre? Snakk hgare, vennen! Kva sa du for noko..?
G vekk!, brlar Ada. Ho brlar lenge, og s hgt ho berre kan. Da hyrer ho noko som liknar et hikst eller eit hulk utanfor, fr stillstanden kjem smygande tilbake. Ada flar for smile triumferande, men noko prikkar ho i beinet. Ho skjr ein grimase og gjer fr seg eit sukk. Beinet hennar har sovna. Magen vrir seg framleis i ubehag, og hovudet dunkar verre enn ein hgtalar p russefest. Ho bannar, sukkar, og reiser seg opp for finna ein Ibux i skuffen.

Dei ligg gjmt bakarst i skrivebordsskuffen, under dei gamle fotballkorta fr

andre klasse. Faren hennar er ein stor motstandar av smertestillande, og kvar gong ho har menskrampar fr ho urtete, blomstermedisin og ein leksjon om korleis folk i gamle dagar klarte seg fint utan moderne jlerier som Paracet og Ibux. Ada smilar hnleg ved tanken p Ibuxforbodet til faren, finner fram eit par tablettar og tvinger seg sjlv til svelgje. Det er ikkje s mange igjen no. Ho har hatt eit stort forbruk av Ibux dei siste vekene, og ekstra mykje har forsvunne berre dei siste to dagane. Ho undrar p korleis ho skal f tak i meir. Ho orkar ikkje tanken p g ut dra. Avskyr tanken p g ut til dei andre i familien. Flar seg direkte uvel av tanken p forlate huset for g noko sted som helst. Ho vil ikkje ut. Ho vil vere i fred med stillstanden og Ibuxpillene og musikken hennar.

Ada ser seg rundt. Det er midt p dagen, men rommet hennar er mrkt som

natta. Gardinene har ho trekt for, og den kraftige taklampa er for lengst skrudd av og erstatta med levande lys i ei lysestake p skrivebordet. Det ligg haugar med klede p golvet, og ein stabel bker har okkupert heile senga, unntatt eit lite hjrne der Ada vanlegvis pleier sitje. Ho traskar bort til vindauget. Ho kastar eit blikk p spegelen p veggen og ser seg sjlv i det dansande lyset fr lysestaken. Det mrkebrune, flokete hret heng livlyst ned langs skuldra. Auga er raude og slitne, og tre dagar gammal mascara er klint utover andletet. Ho kjenner seg ikkje igjen, det er som sj eit anna menneske. Sakte trekkjer ho seg tilbake, stoppar ved skrivebordet. Det er seks pillar igjen. Ho tar fire. S ryggar ho tvers over rommet og kollapsar ned p senga. Med ein kraftanstrengjande strekk ho seg over til radioen og skrur den p. Ho orkar ikkje meir av stilldommen no.

Med ein gong fylles lufta av dansande tonar og melodiar. Det er ein av favorittltane hennar, og p refrenget lukkar ho auga og kviskrar orda saman med vokalisten.

 

Ogs n springer me med fanden hakk i hel

Og holder p le oss i hjel

Gjennom parken og over ei eng

Og duene de letter en og en

Og alt som de har sagt ikkje var lov

Det gjorde me mens alle lg og sov

Me kommer aldri til f som fortjent

For de tar oss aldri igjen

 

Ho lukkar brtt opp auga igjen. Noko rundt ho har endra seg. Det har blitt lysare, og det knirkar i golvet. Ein lysstripe delar rommet i to, og midt i den str ein mrk skikkelse. Ada stirrar skremt opp p, og trekker dyna heilt opp til haka. Skikkelsen kryssar rommet, skrur av radioen og sett seg p sengekanten, rett ovanfor Ada. Lyset fr dropninga skinner p eit kjent andlet, og Ada er ikkje s skremt lenger. Det er ei jente med langt, glinsande gullhr og store, bl augar. Det er vanskeleg hugse namnet hennar, men ho trur det er noe p K.. Eller S.. Ada myser opp p jenta og prver tenke.

Ada, det er meg! - Kristin! Hugsar du meg ikkje..?

Ah, s det var Kristin ho heitte. Ho visste det var noko som starta p K. Kristin, ja.. Namnet er roande. Ada smiler forsiktig, og senker dyna ned til knea, men ho slipp ikkje taket. Dyna er trygg.
Herregud, Ada.. Kva har skjedd med deg?
Kristin granskar kroppen hennar. Lar blikket kvile nokon ekstra sekundar p det maskaramla andletet. S byer ho seg fram og stryk Ada p hovudet. Det er ein merkeleg kjensle, men Ada fler seg trygg. Kristin lukter av honning og bringebr, litt som det lukter p stranda om sommaren. Ho smiler. Kristin stryk ho p hovudet. Ingen av dei seier noko som helst. Men Ada tenkar p sommaren. P bading og sol og strand. P honning og bringebr. Ho kjenner seg litt svimmel. Prver hugse kor mange tablettar ho har tatt i dag, men det er vanskeleg konsentrere seg om noko som helst. Det er raude og bl prikkar framfor auga, og verden vil ikkje st stille. Ada kjenner handa som stryk ho p hovudet bevege seg vekk, og ned til handleddet hennar. Kristin rykkjer plutseleg til.
Ada?! Hva i alle...? Neimen, Ada da!
Kristin hyres fortvila ut. Ada kastar eit blikk ned p sitt eige handledd. Det er fullt av store, raude strekar. Merkeleg. Ho kan ikkje hugse ha sett dei fr. Ho ser opp p Kristin. Dei store, bl auga hennar glinsar forskrekka mot strekane, s flytter dei blikket over p Ada. Dei ser redde ut. Ada fr brtt ein merkeleg kjensle langt nedi magen. Den boblar og brusar og vil ut. Den minner om noko ho har opplevd fr, men ho kan ikkje hugse kva. Prikkane svevar framleis framfor auga. Kristin hulkar og tar eit godt tak rundt halsen hennar. Den varme, honningduftande kroppen ristar forsiktig, og ho hulkar stille. Den boblande kjensla i magen til Ada vil ikkje g sin veg. Den er p veg opp. Opp og ut. Ada kjemper mot, men ho er heilt tom for krefter. Hjelpelaus slipp ho tak og lar det brusande mageinnhaldet bre seg utover. Men det er ikkje grsdagens knekkebrd som pressar seg fram. Ein klinkande klar latter fyller raskt alle krikar og kroker i rommet. Den startar forsiktig, men veks fort til ein hg hiksting. Ada hyrer overraska p seg sjlv, og skjnner at ho ikkje lenger har kontroll. Hovudet dunkar som aldri fr, det skjelver i heile kroppen og prikkane framfor auga er n store som fotballar. Og fr botnen av magen boblar det fram ein uendelig lattersalve.

Ada lukker auga og gjer det einaste ho kan gjera. Ho ler. Ho ler til det gjer vondt

i magen, men klarer framleis ikkje slutte. Inne i hovudet dansar orda fr sangen.

 

Og n springer me med fanden hakk i hel

Og holder p le oss i hjel...

 

    Kommentarer: 1    Postet: 19.06.2009   Klokken: 10:03   Kategori: Blogg
Eilin Katarina   Postet: 19.06.2009  kl:16:54
hehe, det finnes ikkje patebutikker (med bra musikk iallefall) i nrheten, og jeg fikk nettop visakortet, s har ikke kunne handlet p nett. ;)


Designet er laget av Silje Lien.
  • Profilbilde 19, Bergen
    Jeg er snart 20, bor i Bergen - men kommer fra Moss, liker rdvin og musikk og film og katter og han fyren som bor med meg. Jeg gr VG2 kjemiprosess og blir lrling i Statoil til hsten.

  • Bloglovin Facebook Twitter YouTube
hits